Verdacht van mensenhandel

’Mevrouw, als ze met u meegaat, kunnen wij u aanklagen wegens mensenhandel,’ aldus de beveiliger van het COA, het Centraal Orgaan Opvangcentrum in Ter Apel.

Ik verdacht van mensenhandel? Seriously?

Het is mijn tweede dag in Ter Apel en ik ben er voor een kennis, een Libanese vrouw, die heeft moeten vluchten uit Libanon omdat haar leven, dag in dag uit een hel was geworden, zowel op straat als op social media. Het hield maar niet op. En dat alleen omdat ze op de Libanese tv had verteld wat zij van seks voor het huwelijk en van lhbtiq+ vond.

Toen ik hoorde wat haar was overkomen, heb ik na enig wikken en wikken besloten haar onderdak te bieden in mijn huis. Ik kon nog wel een kamer vrijspelen en een verblijf in steeds wisselende AZC’s leek me voor haar niet gezond.

Ik zeg wel besloten, maar het wikken en wegen blijkt na het nemen van de beslissing nog niet gestopt. Regelmatig steekt het twijfelduiveltje even zijn kop en vraagt: ‘ Wat heb je je nu weer op je nek gehaald. Weet je zeker dat ze niet ineens psychotisch wordt of je huis leegrooft?’

Des te groter mijn verbazing over het gezichtspunt van het COA: in plaats van blij en dankbaar te zijn met mijn aanbod haar mee naar huis te nemen en dus een bed vrij te spelen voor al die mensen die dreigen buiten te moeten slapen, wordt er getwijfeld aan mijn betrouwbaarheid. Iedereen kan toch zien dat ik me niet met mensenhandel zal inlaten.

Ik ben al weer een paar dagen thuis als het kwartje valt en ik het ook vanuit het gezichtspunt van het COA kan zien : Natuurlijk kan een lief uitziend mevrouwtje dat ABN spreekt een meedogenloze mensenhandelaar zijn, te meer daar Ghoufran, mijn Libanese kennis een aantrekkelijke vrouw van 37 is. Dan pas realiseer ik me ook hoe fantastisch het is dat de mensen van het COA zo goed passen op de vluchtelingen die zich in Ter Apel melden, ondanks alle drukte en stress waar deze COA medewerkers aan bloot staan.